Dit kwartaal is het overkoepelende thema 'Het Zwarte Gat'. Samen met klasgenoot Gaina kwamen we op het idee om een film te maken over de bijna-doodervaring, een bijzonder 'fenomeen' dat sommige mensen mee maken wanneer ze bijvoorbeeld klinisch dood verklaard zijn. Op weg naar de dood, maar nog net op tijd terug gehaald. Wij zijn Michel op het spoor gekomen, hij maakte in 1992 een bijna-doodervaring mee na een ernstig auto ongeval. Een interview van anderhalf uur hebben we terug gebracht tot vijf minuten, wat een hele klus was. We zijn tevreden over het resultaat, de film is bij de presentatie dan ook als voldoende beoordeeld. De film begint met een intro, waardoor ik alleen nog maar kan zeggen: leun achterover en bekijken maar! Tip: bekijk de clip in HQ!
minor documentair filmmaken
Dit kwartaal heb ik de minor documentair filmmaken gevolgd. Een erg geslaagde minor: je werkt met een team van studenten uit andere richtingen, docenten met een andere invalshoek uit de AV-wereld, en vanzelfsprekend leer je een film maken en bedenken.
Tussen de start en de eindfilm zit een heel proces van bedenken, proberen, oefenen, overwegen en verbeteren. Hieronder vind je de eindfilm zoals deze op 6 april met een 8 beoordeeld is.
Tussen de start en de eindfilm zit een heel proces van bedenken, proberen, oefenen, overwegen en verbeteren. Hieronder vind je de eindfilm zoals deze op 6 april met een 8 beoordeeld is.
apartheid or equality
Eén van de grotere projecten waar ik ooit mee bezig ben geweest is mijn boek die ik in opdracht, maar vooral voor mezelf, in periode 6 gemaakt heb.
In dit, overigens Engelstalige, boek laat ik zien hoe ik een willekeurige week beleefd heb. Een week lang heb ik mezelf gevolgd met een camera en vastgelegd wat ik meemaakte. Door de foto's naast elkaar weer te geven kan je routes trekken door Breda en daarbuiten: welke reis heb ik afgelegd op welke dag. Omdat ik graag met kaarten werk was dit een goede manier van indexeren en bovenal een goede manier om op te stappen voor het verdere verloop van het concept.
Uit dit eerste verslag bleek dat veel dingen vaak voor iedereen hetzelfde zijn. We eten allemaal, werken of gaan naar school. Kortom: in veel dingen zijn we bijzonder uniek maar in minstens net zoveel dingen precies hetzelfde. Vier mensen, met verschillende leeftijden en van Leeuwarden tot Barendrecht, heb ik bereid gevonden hun dagelijkse bezigheden vast te leggen. En inderdaad: we gaan allemaal naar werk, we hebben allemaal collega's, we eten en drinken allemaal, we hebben allemaal familie en vrienden en we doen allemaal het huishouden. De gelijkenissen zijn bij elkaar gepresenteerd.
In een willekeurige Westerse stad lopen mensen rond met hun winkeltassen, allemaal in de veronderstelling dat iets unieks in deze tas te vinden is. Dit is natuurlijk niet het geval. Ik heb op het middelpunt van mijn stad, Breda, rondgekeken en mensen met tassen geobserveerd. Dit heb ik gebundeld in een vertelling van telkens vier foto's waarin te zien is hoe ze over de Grote Markt lopen.
Uiteindelijk mengen we allemaal samen. In de straten, op de stations. Iedereen gaat zijn eigen weg of volgt de ander. In het laatste hoofdstuk heb ik deze manier van vermengen in beeld gebracht, in en rondom het station en het winkelgebied van Breda. Mensen zoeven door elkaar voor de laatste koopjes, rennen voor de bus of worden bijna van hun sokken gereden door diezelfde bus. Een geordende chaos waarin we allemaal mengen.
Het boek bestaat momenteel alleen in drukvorm. Omdat deze qua vormgeving op het computerscherm dusdanig anders in elkaar steekt moet ik deze opnieuw vormgeven voor een schermversie. Dat verklaart ook dat dit as we speak nog niet gebeurt is. Ik ga binnenkort zeker de tijd nemen om een online versie te maken!
In dit, overigens Engelstalige, boek laat ik zien hoe ik een willekeurige week beleefd heb. Een week lang heb ik mezelf gevolgd met een camera en vastgelegd wat ik meemaakte. Door de foto's naast elkaar weer te geven kan je routes trekken door Breda en daarbuiten: welke reis heb ik afgelegd op welke dag. Omdat ik graag met kaarten werk was dit een goede manier van indexeren en bovenal een goede manier om op te stappen voor het verdere verloop van het concept.
Uit dit eerste verslag bleek dat veel dingen vaak voor iedereen hetzelfde zijn. We eten allemaal, werken of gaan naar school. Kortom: in veel dingen zijn we bijzonder uniek maar in minstens net zoveel dingen precies hetzelfde. Vier mensen, met verschillende leeftijden en van Leeuwarden tot Barendrecht, heb ik bereid gevonden hun dagelijkse bezigheden vast te leggen. En inderdaad: we gaan allemaal naar werk, we hebben allemaal collega's, we eten en drinken allemaal, we hebben allemaal familie en vrienden en we doen allemaal het huishouden. De gelijkenissen zijn bij elkaar gepresenteerd.
In een willekeurige Westerse stad lopen mensen rond met hun winkeltassen, allemaal in de veronderstelling dat iets unieks in deze tas te vinden is. Dit is natuurlijk niet het geval. Ik heb op het middelpunt van mijn stad, Breda, rondgekeken en mensen met tassen geobserveerd. Dit heb ik gebundeld in een vertelling van telkens vier foto's waarin te zien is hoe ze over de Grote Markt lopen.
Uiteindelijk mengen we allemaal samen. In de straten, op de stations. Iedereen gaat zijn eigen weg of volgt de ander. In het laatste hoofdstuk heb ik deze manier van vermengen in beeld gebracht, in en rondom het station en het winkelgebied van Breda. Mensen zoeven door elkaar voor de laatste koopjes, rennen voor de bus of worden bijna van hun sokken gereden door diezelfde bus. Een geordende chaos waarin we allemaal mengen.
Het boek bestaat momenteel alleen in drukvorm. Omdat deze qua vormgeving op het computerscherm dusdanig anders in elkaar steekt moet ik deze opnieuw vormgeven voor een schermversie. Dat verklaart ook dat dit as we speak nog niet gebeurt is. Ik ga binnenkort zeker de tijd nemen om een online versie te maken!
reality inside
De tweede opdracht van Hans Werlemann betrof 'Reality Inside', zoals het opdrachtblad luidde. Met vijf 'inspiratiebronnen' moesten we losse foto's of fotoseries maken. Deze opdracht lag mij niet echt omdat ik me er niet echt in kon verplaatsen: doordat elke week weer een ander begrip af moest zijn kon ik niet een eigen idee/concept ontwikkelen en er helemaal induiken. Aan de andere kant is deze opdracht een goede manier om met de eerste ingevingen te werken.
Hieronder twee van de meest geslaagde werken: het begrip 'schilderij' en 'televisie'. De overige waren 'collage', 'geluid' en 'spiegel'.
Schilderij:
Televisie:
Mij fascineert het me altijd dat je, wanneer je over straat loopt, fietst of rijdt je kan zien wie er tv aan het kijken is. Hele ruimtes worden door fel licht verlicht en flikkeren op een vreemd ritme. Televisies staan vaak in de 'voorkamer', vlakbij de straat. Deze treurbuizen heb ik vanuit de straat gefotografeerd.
Hieronder twee van de meest geslaagde werken: het begrip 'schilderij' en 'televisie'. De overige waren 'collage', 'geluid' en 'spiegel'.
Schilderij:
Televisie:
Mij fascineert het me altijd dat je, wanneer je over straat loopt, fietst of rijdt je kan zien wie er tv aan het kijken is. Hele ruimtes worden door fel licht verlicht en flikkeren op een vreemd ritme. Televisies staan vaak in de 'voorkamer', vlakbij de straat. Deze treurbuizen heb ik vanuit de straat gefotografeerd.
de werelden van het schielandshuiskwartier
Deze periode is ons gevraagd een stedelijk gebied van 100 bij 100 meter te analyseren en hier drie verschillende fotoseries van te maken. Eén waarbij je je binnen een gebied van 100 bij 100 meter bevind, daarna beperk je je tot 10 bij 10 meter en tot slot kijk je om je heen vanuit een gebied van één vierkante meter.
Het overkoepelende thema dit kwartaal is ‘werkelijkheid’. Ik heb het uiterste van de werkelijkheid opgezocht door conceptmatig het gebied uit te kleden. Zonder een vooropgezet groots plan ben ik gaan kijken hoe het gebied in elkaar steekt.
‘Het gebied’ is voor mij een vierkant van 100 bij 100 meter rondom het historische Schielandshuis in het centrum van Rotterdam. In eerste instantie gekozen vanwege de vele contrasten: hier staat een van de weinige ‘oude’ gebouwen die de stad nog kent in de schaduw van banktorens en grenst het aan een winkelgebied. Deze contrasten inspireerde mij om voor dit gebied te kiezen.
Na een eerste algemene observatie viel mijn blik letterlijk ‘op de grond’, ik zag mijn vermoedens bevestigd worden dat de verschillende ‘werelden’, zoals ik ze noem, inderdaad langs elkaar heen leven doordat ze zelf hun gebied afbakenen met eigen tegels, kunstgrasstroken of de gemeentelijke 30 x 30 cm betonklinkers.
100 bij 100 meter
Na een eerste observerende fotoserie ben ik er achter gekomen dat er inderdaad verschillende ‘werelden’ los van elkaar leven in het Schielandshuiskwartier. De grondsoorten, de verschillende bestrating verzorgd door elk van de eigen gebieden of de gemeente, verraden deze werelden.
10 bij 10 meter
Een observatie naar aanleiding van het ontdekken van de verschillende werelden.
Mijn onderzoek stelt de vraag waar deze werelden samen komen binnen mijn werkgebied. Ik heb een uur gevolgd hoe verschillende mensen, die allen hun eind- of beginbestemming bínnen de 100 bij 100 meter hebben, hun route gelopen hebben. Dit heb ik ter plekke uitgetekend op een 20-tal kopieën van de plattegrond van het gebied. Onderstaand zijn vijf foto's als voorbeeld te zien.
Doel hiervan is een antwoord te vinden waar mijn gebied van 1 bij 1 meter zich zou moeten bevinden.
1 bij 1 meter
Vanuit het standpunt waar de meeste van de looproutes elkaar kruisen, onder de boom net voor de kruising Bulgersteyn/Soetensteeg/Korte Hoogstraat, heb ik een observerende serie gemaakt.
Uit deze serie blijkt dat de identiteit van deze werelden gereflecteerd is door de tassen die personen dragen. Een Albert Heijn winkeltas hoort vanzelfsprekend bij de winkelwereld, een leren laptoptas bij de bankwereld. Toeristen lopen met kaarten rond of maken foto’s van het historische Schielandshuis en bewoners van de Schielandtoren laten hun hond uit.
Om mijn concept kracht bij te stellen voldoet een serie van een paar foto's niet. Met 80 foto's heb ik duidelijk gemaakt dat je aan de tassen inderdaad de identiteit van de personen binnen deze werelden kan herkennen.
Onderstaand zijn foto's uit de presentatie.
Het overkoepelende thema dit kwartaal is ‘werkelijkheid’. Ik heb het uiterste van de werkelijkheid opgezocht door conceptmatig het gebied uit te kleden. Zonder een vooropgezet groots plan ben ik gaan kijken hoe het gebied in elkaar steekt.
‘Het gebied’ is voor mij een vierkant van 100 bij 100 meter rondom het historische Schielandshuis in het centrum van Rotterdam. In eerste instantie gekozen vanwege de vele contrasten: hier staat een van de weinige ‘oude’ gebouwen die de stad nog kent in de schaduw van banktorens en grenst het aan een winkelgebied. Deze contrasten inspireerde mij om voor dit gebied te kiezen.
Na een eerste algemene observatie viel mijn blik letterlijk ‘op de grond’, ik zag mijn vermoedens bevestigd worden dat de verschillende ‘werelden’, zoals ik ze noem, inderdaad langs elkaar heen leven doordat ze zelf hun gebied afbakenen met eigen tegels, kunstgrasstroken of de gemeentelijke 30 x 30 cm betonklinkers.
100 bij 100 meter
Na een eerste observerende fotoserie ben ik er achter gekomen dat er inderdaad verschillende ‘werelden’ los van elkaar leven in het Schielandshuiskwartier. De grondsoorten, de verschillende bestrating verzorgd door elk van de eigen gebieden of de gemeente, verraden deze werelden.
10 bij 10 meter
Een observatie naar aanleiding van het ontdekken van de verschillende werelden.
Mijn onderzoek stelt de vraag waar deze werelden samen komen binnen mijn werkgebied. Ik heb een uur gevolgd hoe verschillende mensen, die allen hun eind- of beginbestemming bínnen de 100 bij 100 meter hebben, hun route gelopen hebben. Dit heb ik ter plekke uitgetekend op een 20-tal kopieën van de plattegrond van het gebied. Onderstaand zijn vijf foto's als voorbeeld te zien.
Doel hiervan is een antwoord te vinden waar mijn gebied van 1 bij 1 meter zich zou moeten bevinden.
1 bij 1 meter
Vanuit het standpunt waar de meeste van de looproutes elkaar kruisen, onder de boom net voor de kruising Bulgersteyn/Soetensteeg/Korte Hoogstraat, heb ik een observerende serie gemaakt.
Uit deze serie blijkt dat de identiteit van deze werelden gereflecteerd is door de tassen die personen dragen. Een Albert Heijn winkeltas hoort vanzelfsprekend bij de winkelwereld, een leren laptoptas bij de bankwereld. Toeristen lopen met kaarten rond of maken foto’s van het historische Schielandshuis en bewoners van de Schielandtoren laten hun hond uit.
Om mijn concept kracht bij te stellen voldoet een serie van een paar foto's niet. Met 80 foto's heb ik duidelijk gemaakt dat je aan de tassen inderdaad de identiteit van de personen binnen deze werelden kan herkennen.
Onderstaand zijn foto's uit de presentatie.
den helder, maastricht, middelburg, leeuwarden
Voor de opdracht van Hans Werlemann gingen we vier steden in het land bezoeken: Den Helder, Maastricht, Middelburg en Leeuwarden. Van tevoren zelf uitzoeken wat je in die vastgelegde stad gaat fotograferen, verder was je vrij. Uiteindelijk zouden de foto's door elkaar gepresenteerd worden in het atrium, waaronder een afdruk in A0.
Hieronder een selectie van mijn beelden, en de presentaties.
Den Helder
Gekozen onderwerp: de veerboot naar Texel
Maastricht
Gekozen onderwerp: de toeristen van Maastricht
Middelburg
Gekozen onderwerp: de leegte van het Kanaal door Walcheren
Leeuwarden
Gekozen onderwerp: rustplaats Rengerspark
Presentaties
Hieronder een selectie van mijn beelden, en de presentaties.
Den Helder
Gekozen onderwerp: de veerboot naar Texel
Maastricht
Gekozen onderwerp: de toeristen van Maastricht
Middelburg
Gekozen onderwerp: de leegte van het Kanaal door Walcheren
Leeuwarden
Gekozen onderwerp: rustplaats Rengerspark
Presentaties
Abonneren op:
Posts (Atom)